กลิ่นหี

กลิ่นวนิลาและหีเปียกที่ร้านหนังสือเก่า

ผมกำลังยืนพลิกหน้าหนังสือแนวอีโรติกในร้านหนังสือเก่าแก่แถวเอกมัย กลิ่นกระดาษเก่าและกาแฟสดลอยคละคลุ้ง ผมเงยหน้าขึ้นก็เจอผู้หญิงผมสั้นสีน้ำตาลยืนยิ้มมองผมอยู่ เธอตัวเล็กแต่หุ่นจัด ท่อนบนใส่เสื้อกล้ามบางๆ ที่โชว์รอยนูนของหัวนมชัดเจน เธอเอื้อมมือหยิบเล่มเดียวกับที่ผมกำลังอ่าน แล้วถามเบาๆ ว่า “เล่มนี้สนุกไหมคะ?” เสียงเธอหวานแต่แฝงความยั่วเย้า ผมยิ้มตอบและเริ่มคุยเรื่องราวในหนังสือ ระหว่างนั้นนิ้วเราสัมผัสกันโดยบังเอิญ เธอไม่รีบถอนมือกลับ แต่ยังลูบนิ้วผมเบาๆ แทน “ชื่อฉันคือน้ำผึ้งค่ะ… แล้วคุณล่ะ?” ผมบอกชื่อตัวเอง เธอหัวเราะคิกแล้วเล่าเรื่องส่วนตัวนิดหน่อย ผมรู้สึกได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การเจอคนสุ่มๆ ที่ร้านหนังสือธรรมดา สายตาเธอเต็มไปด้วยความหิวกระหายแบบไม่ปกปิด ผมพยายามหยั่งเชิงด้วยการพูดถึงแฟนตัวเอง แต่เธอกลับยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วกระซิบว่า “แฟนคุณคงไม่รู้สินะ…