น้ำกามพุ่ง

เงื่อนงำคืนนั้น พ่อเรียกชื่อแม่แต่เย็ดฉันแทน

ฉันชื่อน้ำฝน อายุสิบเก้า ชีวิตฉันเปลี่ยนไปตลอดกาลในคืนที่เราพากันไปเผาศพแม่ที่วัดชานเมือง ไหล่กว้างที่เคยดูแข็งแรงของพ่อตอนนี้ห่อเหี่ยว ผมขาวดอกเล่าที่เคยหวีเรียบกริบกลายเป็นยุ่งเหยิง ฉันกอดพ่อร้องไห้จนน้ำตาแห้งผาก หมอบอกว่าแม่จากไปอย่างสงบ แต่ความเงียบในบ้านหลังนั้นหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม หลังจากงานศพเสร็จสิ้น แขกเหรื่อทยอยกลับหมด เหลือแต่ฉันกับพ่อสองคนนั่งมองควันสีเทาจากเมรุพวยพุ่งขึ้นฟ้า ฉันรู้ว่าพ่อไม่ยอมเผาศพแม่มานานกว่าแปดเดือน จนกระทั่งยายกับญาติฝ่ายแม่กดดันหนัก พ่อถึงยอม ฉันหันไปมองพ่อที่นั่งตัวโยกบนโซฟา แก้วเหล้าสีอำพันในมือเขาสั่นเทา กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วห้อง ฉันพยายามกลืนน้ำตาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่น “กลับบ้านกันเถอะค่ะพ่อ… พรุ่งนี้ค่อยกลับมาเก็บอัฐิแต่เช้า” พ่อลุกขึ้นอย่างอ่อนแรง ฉันต้องเข้าไปประคองไหล่เขาไว้ เราเดินผ่านศาลาเปลี่ยวในวัดที่ยังมีกลิ่นธูปและควันไฟลอยคลุ้ง ฉันอาสาขับรถเอง ทั้งที่ปกติฉันเกลียดการขับรถในกรุงเทพมาก แต่คืนนั้นฉันไม่อยากให้พ่อต้องฝืนอีก…