ชื่อผมคือเอก เพิ่งลาออกจากงานก่อสร้างในกรุงเทพฯ กลับมาอยู่บ้านเกิดที่อุดรธานีเมื่อสามเดือนที่แล้ว ชีวิตโรงงานมันเหนื่อยทั้งกายทั้งใจ กลิ่นปูนฝุ่นฟุ้งตลอดวัน ผมเลยคิดว่ากลับมาช่วยพ่อแม่ทำนา นั่งมองทุ่งกว้างๆ น่าจะดีกว่า
คุณนายน้ำผึ้ง ภรรยาของกำนันบ้านเรา อายุสามสิบหกแต่ผิวพรรณยังดูเด้งดึ๋ง หน้าตาคมเข้ม นมใหญ่ สะโพกผาย ชาวบ้านผู้ชายทั้งหมู่บ้านแอบเงี่ยนและพูดถึงเธออยู่เสมอ ผมก็เคยแอบมอง แต่รู้ตัวว่าตัวเองแค่ลูกชาวนาไม่มีโอกาสใกล้ชิด
ฤดูทำนาเริ่มต้น คุณนายน้ำผึ้งมาหาพ่อที่บ้านแล้วบอกว่าต้องการคนช่วยงานนาเพราะกำนันติดงานและชอบดื่มเหล้าทุกคืน พ่อเลยส่งผมไป ผมรับงานทันที ได้เงินดี แถมยังได้เห็นหน้าเธอทุกวัน
ทุกเที่ยงเธอจะหิ้วอาหารแสนอร่อยมาส่งผมที่ทุ่งนา เมนูเปลี่ยนไปทุกวัน ทั้งต้มยำปลานิล แกงไตปลา ผัดผักคะน้า เราเริ่มนั่งกินด้วยกันใต้ต้นก้ามปู พูดคุยเรื่องชีวิตเธอที่ดูเหงาและไร้ความสุข
วันหนึ่งเธอนั่งลงข้างผม ถอนหายใจยาวแล้วพูดขึ้นว่า “เอกรู้ไหม… น้ำผึ้งเบื่อชีวิตคู่แบบนี้เหลือเกิน” เสียงเธอแผ่วเบาแต่แฝงไว้ด้วยความทรมาน ผมเงียบฟัง เธอเล่าว่ากำนันเมาเหล้าทุกวัน บางคืนกลับบ้านดึกดื่น บางคืนไม่กลับเลย ทิ้งเธอไว้ในบ้านไม้หลังใหญ่คนเดียว
“ฉันอยากมีคนที่เข้าใจจริงๆ สักคน”
จากวันนั้นความรู้สึกผูกพันเริ่มก่อตัวในใจผม มันอันตราย แต่ผมก็เก็บไว้ในอก ไม่กล้าทำอะไรเกินเลย
คืนหนึ่งหลังงานบุญบ้าน ผมกำลังนอนอยู่บนบ้านพ่อ ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสายจากคุณนายน้ำผึ้ง เสียงเธอสั่นเครียด “เอก… ช่วยฉันหน่อย รถมอเตอร์ไซค์ฉันล้มอยู่หลังบ้าน มา帮ฉันสักหน่อยได้ไหม”
ผมรีบลุกขึ้นวิ่งไปในความมืด หัวใจเต้นแรงทั้งกังวลและตื่นเต้น พอมาถึงกลับไม่เห็นรถล้ม มีแต่คุณนายน้ำผึ้งยืนรออยู่คนเดียว สวมเสื้อกล้ามบางๆ กับกางเกงขาสั้น ผิวขาวซีดใต้แสงจันทร์ หน้าอกอวบอิ่มเด้งดึ๋งชัดเจน
“ไม่มีรถล้ม… ฉันแค่โคตรอยากเจอเธอ”
ผมยืนนิ่ง อ้าปากค้าง เธอเดินเข้ามาใกล้ จับมือผมไว้แน่น มือเธอร้อนผ่าว “ฉันรู้ว่าผิด… แต่ฉันทนไม่ไหวแล้ว ทุกคืนฉันนอนเงี่ยนคิดถึงเด็กหนุ่มอย่างเธอ”
เธอดึงผมเดินเข้าไปในสวนผลไม้หลังบ้าน นั่งลงบนพื้นหญ้านุ่มใต้ต้นมะขาม ผมยังตัดสินใจไม่ได้ แต่เลือดในกายมันเดือดพล่าน เธอปลดกระดุมเสื้อกล้ามออก นมใหญ่สีน้ำตาลอ่อนเด้งออกมา ฉันยกมือขึ้นลูบคลำนมเธออย่างหิวกระหาย
คุณนายน้ำผึ้งครางแผ่วเบา “อ๊าาา… ลูบแรงๆ สิเอก… ฉันเงี่ยนมานานแล้ว” มือเธอเลื่อนลงไปรูดกางเกงผมออก ควยผมแข็งโด่เด้งขึ้นมาเต็มขนาด เธออ้าปากอมควยผมอย่างไม่รอช้า ดูดหัวควยจนน้ำลายยืด ผมครางเสียวจนตัวสั่น
ผมดึงกางเกงขาสั้นของเธอลง กลิ่นหีผู้หญิงอบอวล ผมก้มลงเลียกลีบหีที่ชุ่มน้ำเงี่ยนจนเธอแอ่นตัวครางลั่น “โอ้ยยย… เสียวหีจังเลยลูก… เลียแรงอีก… อ๊าาาา!” น้ำเงี่ยนไหลทะลักเปื้อนปากผม ผมเสียบลิ้นเข้าไปในรูหีเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผมไม่ไหวอีกต่อไป จับเธอนอนหงายบนพื้นหญ้า แล้วยกขาเธอแบะกว้าง ควยผมที่แข็งแกร่งจ่อที่ปากหีที่เปียกแฉะ หัวควยดันเข้าไปช้าๆ แล้วกระแทกมิดลำในทีเดียว
“อ๊ากกกก! ควยใหญ่จัง… เย็ดฉันแรงๆ เลยเอก… ฉันเป็นเมียกำนันแต่หีหิวควยหนุ่มมานาน!”
ผมซอยหีเธอแบบไม่ยั้ง จังหวะเร็วและแรงทุกดอก เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง “ปั้บๆๆ ปั้บๆๆ” น้ำหีกระเด็นเปียกโชกต้นขาทั้งสองข้าง เธอเกร็งหีรัดควยผมแน่นทุกครั้งที่ดันเข้าไปสุด
ผมพลิกตัวให้เธอคร่อมอยู่ข้างบน คุณนายน้ำผึ้งโยกเอววนเป็นวงกลม ควยผมถูกกลืนหายเข้าไปในหีร้อนๆ อย่างมิดลำ เธอร้องครางไม่หยุด “เสียววว… หีจะแตกแล้ว… อ๊าาาา ซอยแรงอีก… แรงกว่านี้อีก!”
ผมจับสะโพกเธอแล้วยกขึ้นกระแทกจากด้านล่างเต็มแรง ความเสียวพุ่งขึ้นสมองจนผมทนไม่ไหว น้ำควยพุ่งทะลักเข้าไปในมดลูกเธอเป็นสายยาวๆ เธอตัวสั่นเกร็ง น้ำเงี่ยนพุ่งทะลักตามมา เรากอดกันแน่นหอบหายใจถี่รัว
หลังจากคืนนั้น เรากลายเป็นชู้กันอย่างจริงจัง บางวันแอบเย็ดกันในทุ่งนาตอนพระอาทิตย์ตก บางคืนเธอแอบเปิดประตูหลังบ้านให้ผมเข้าไปซอยหีเธอในห้องนอนตอนกำนันเมาหลับคาโต๊ะเหล้า
เธอชอบให้ผมเย็ดปาก เย็ดหี เย็ดตูด เธอบอกว่ากำนันไม่เคยทำให้เธอเสียวขนาดนี้ ทุกครั้งที่ผมแตกใน เธอจะกอดผมแน่นกระซิบว่า “น้ำควยหนุ่มอร่อยจัง… ฉันติดใจแล้ว”
แต่เรื่องลับย่อมไม่สามารถปกปิดได้ตลอดไป ชาวบ้านเริ่มซุบซิบ แม่ค้าตลาดมองผมด้วยสายตาแปลกๆ พ่อผมรู้เรื่องเข้า เรียกมาคุยด้วยน้ำเสียงหนักๆ ว่าให้รีบกลับกรุงเทพฯ อย่าทำลายชื่อเสียงบ้านและตัวเอง
“ลูกชาย… ถ้ายังมีน้ำใจเป็นลูกผู้ชาย ก็เลิกยุ่งกับเมียกำนันเดี๋ยวนี้”
ผมเก็บกระเป๋ากลับกรุงเทพฯ ในเช้าวันรุ่งขึ้น หัวใจผมหนักอึ้ง คุณนายน้ำผึ้งยืนมองจากระเบียงบ้านตาแดงก่ำ เธอไม่พูดอะไร แต่สายตานั้นบอกทุกอย่าง
ทุกคืนผมยังนึกถึงกลิ่นตัวเธอ ความร้อนของหีที่รัดควยผมแน่น และเสียงครางเสียวที่ดังก้องทุ่งนา มันคือช่วงเวลาที่ผมมีความสุขที่สุด… แต่ก็เจ็บปวดที่สุดในชีวิต
ผมไม่โทษใคร นอกจากความอ่อนแอของตัวเองที่ยอมให้ความเงี่ยนเอาชนะเหตุผล ตอนนี้ผมได้แต่เก็บความทรงจำนั้นไว้ในส่วนลึกของหัวใจ และหวังว่าเธอจะยังมีรอยยิ้มให้โลกที่โหดร้ายนี้บ้าง
