ฉันชื่อนารา เป็นนักเรียนมัธยมต้นปีหนึ่ง โรงเรียนเอกชนหญิงล้วนชื่อดังย่านชานเมือง ทุกคนที่นี่ล้วนเป็นลูกผู้ดี มีแต่ความเรียบร้อยและสง่างาม แต่เรื่องที่ฉันกำลังจะเล่านี้คือประสบการณ์ที่เปลี่ยนชีวิตฉันและเพื่อนๆ ไปตลอดกาล ตอนนี้ฉันนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล พร้อมกับสาวๆ อีก 8 คนที่ชั้นเดียวกัน เราทุกคนกำลังตั้งครรภ์พร้อมกันทั้งหมด
ก่อนหน้านั้นสองเดือน ชีวิตในโรงเรียนยังปกติสุข จนกระทั่งมีข่าวลือแพร่สะพัดว่า ภารโรงและ รปภ. ในโรงเรียนชอบแอบมองนักเรียนด้วยสายตาหื่นกระหาย บางคนบอกว่าเคยเห็นพวกเขาจับกลุ่มกันคุยกันแบบแปลกๆ เรากับเพื่อนๆ ไม่ได้สนใจมากนัก เพราะคิดว่าเป็นแค่เรื่องเล่าขานเท่านั้น
“อย่าไปคิดมากเลย มันคงไม่มีทางเกิดขึ้นจริง”
จนกระทั่งวันนั้น วันศุกร์ที่โรงเรียนจัดกิจกรรมดึก หลังเลิกเรียนทุกคนต้องอยู่เฝ้าช่วยจัดงาน พอตกค่ำ ประมาณหกโมงครึ่ง ลุงกำพล ภารโรงวัยห้าสิบกว่าที่ทำงานที่นี่มานานกว่าสิบปี เริ่มเดินตรวจตึกด้วยสายตาที่ดูแปลกไป เขามองนักเรียนแต่ละคนแบบละเอียดยิบ จนกระทั่งเขายืนอยู่หน้าตึกเรียนหลังใหญ่ แล้วยกมือขึ้นโบกเรียกอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้น รปภ. สี่คนที่ปกติคอยเฝ้าประตูโรงเรียนก็วิ่งขึ้นมาตึก พวกเขาปิดประตูทางขึ้นทุกบานอย่างรวดเร็ว แล้วล็อกกุญแจทันที ฉันกับเพื่อนสนิทชื่อมิ้นท์รีบวิ่งหลบเข้าไปในห้องเรียน แล้วซ่อนตัวอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่ เราสองคนสั่นเทิ้ม มองออกไปทางช่องว่างระหว่างโต๊ะ
สิ่งที่เห็นคือภาพฝันร้าย ลุงกำพลกับพวกยามกำลังล้อมนักเรียนหญิงสามคนที่เพิ่งเดินผ่าน แล้วเริ่มถล่มลงไปทันที เสียงกรีดร้องดังลั่น ฉันเห็นลุงกำพลฉีกเสื้อนักเรียนคนหนึ่งออก แล้วดูดหัวนมแรงๆ ขณะที่มืออีกข้างล้วงเข้าไปใต้กระโปรงถอดกางเกงในทิ้ง
“เงี่ยนมึงจะตายอยู่แล้วว่ะ วันนี้พวกกูได้เย็ดกันยาวเลย”
ครูที่กำลังจะมาช่วยก็ถูกพวกเขาจับมัดมือมัดเท้าโยนไว้กองหนึ่ง ทุกอย่างเกิดเร็วมาก เสียงร้องไห้ เสียงกรีดร้อง และเสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วอาคาร โรงเรียนที่เคยสงบเงียบกลายเป็นนรกบนดินภายในไม่กี่นาที
เราสองคนรอจังหวะที่พวกมันไม่สนใจ แล้วค่อยๆ คลานออกจากห้อง คราบน้ำอสุจิสีขาวขุ่นกระจายเต็มพื้นทางเดิน บางแห่งยังมีเลือดปนอยู่ด้วย กลิ่นคาวฉุนลอยคลุ้งไปทั่ว ฉันจูงมือมิ้นท์เดินตัวสั่น พยายามวิ่งไปทางประตูหลังเพื่อหนีออกไป แต่แล้วเสียงอันน่ากลัวก็ดังขึ้น
“จะหนีไปไหนกัน หีเด็กๆ”
ลุงกำพลกับยามสองคนวิ่งไล่หลังเรามา ฉันสะดุดเท้าล้มลง มิ้นท์ถูกยามอีกสองคนลากตัวไปทางห้องเรียนใกล้ๆ เธอร้องไห้ลั่นแต่ไม่มีใครช่วยได้ ลุงกำพลเดินเข้ามาใกล้ฉัน ชายตาของเขาบอกชัดว่าเต็มไปด้วยความ慾ดิบ
“ลุงเงี่ยนหีมึงมานานแล้วนะนารา วันนี้ลุงจะเย็ดให้หีบานเลย”
ลุงกำพลไม่รอช้า เขาก้มลงปิดปากฉันด้วยมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อและควันบุหรี่ แล้วใช้ปากดูดคอฉันแรงๆ ลิ้นร้อนๆ เลื่อนลงไปที่หน้าอก เขาฉีกกระดุมเสื้อนักเรียนกระเด็น แล้วดูดหัวนมฉันอย่างเมามัน อ๊าาาา… เสียว… ความรู้สึกแปลกประหลาดพุ่งขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง
เขาถอดกางเกงออก ควยดำใหญ่ยาวแข็งโด่เด่มีเส้นเลือดปูดโปน เขาจับขาฉันแยกออกกว้าง แล้วยัดหัวควยเข้าไปในรูหีที่ยังบริสุทธิ์ของฉัน ความเจ็บแสบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ฉันกรีดร้องแต่เสียงถูกมือเขาปิดไว้ ควยของลุงกระแทกดันทะลวงเข้าไปจนสุดโคน เลือดพรากไหลออกมาเปื้อนขา
“หีเด็กแน่นโคตรเลยว่ะ ฟิตจับควยกูเลย”
เขากระแทกไม่ยั้ง เร็วและแรงขึ้นทุกครั้ง เสียงเนื้อกระทบกันดังฉับๆ ฉับๆ ลั่นระเบียง ฉันถูกพาดตัวพิงราวระเบียงแล้วเย็ดจากด้านหลัง ควยแทงลึกทุกดอกจนมดลูกสั่นไหว หลังจากเย็ดฉันเกือบครึ่งชั่วโมง ลุงกำพลก็ครางลั่นแล้วพ่นน้ำควยร้อนๆ พุ่งทะลักเข้าไปในรูหีฉันจนล้นทะลัก
ฉันถูกโยนลงพื้นเหมือนเศษขยะ ตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำอสุจิและเหงื่อ แต่ยังไม่ทันได้พักหายใจ พวกยามที่เหลือก็ล้อมเข้ามา มิ้นท์ถูกโยนมาข้างๆ ฉัน สภาพเธอเละเทะไม่ต่างกัน
พวกมันผลัดกันเย็ดเราสองคนสลับไปมา บางคนเย็ดหี บางคนยัดควยเข้าปาก บางคนดูดหัวนม บีบตูด บางคนยังแย่งกันแทงรูหีพร้อมกันสองคน ฉันถูกเย็ดติดต่อกันเกือบสองชั่วโมง ร่างกายหมดแรงแม้แต่จะกรีดร้อง ฉันถูกเย็ดทั้งแบบหมอบ ทั้งยกขา ทั้งนอนหงาย และถูกพ่นน้ำควยใส่ร่างกายจนเหนียวเหนอะไปหมด
“อ๊าาาา… อย่า… อย่าเอาแบบนี้… อ๊าาาาา” ฉันครางเสียวจนเสียงแหบพร่า
จุดสุดยอดของความโหดร้ายเกิดเมื่อลุงกำพลกับยามคนหนึ่งยัดควยทั้งสองอันเข้าไปในรูหีฉันพร้อมกัน ฉันรู้สึกเหมือนจะขาดออกเป็นสองท่อน ความเจ็บปวดผสมปนเปกับความเสียวที่ฉันไม่อยากยอมรับ ฉันเวียนหัวจนสลบไปในที่สุด
ฉันตื่นขึ้นมากลางแจ้ง หน้าราวเสาธงชาติตอนเช้า มีผ้าขนหนูบางๆ ห่อตัวไว้ ทั่วพื้นรอบตัวฉันเต็มไปด้วยคราบน้ำขาวขุ่นแห้งกรัง ตำรวจกำลังจับกุมลุงกำพลและพวกยามทั้งหกคน ฉันมองภาพนั้นแล้วหลับตาลงอีกครั้งด้วยความอ่อนแรง
สองวันต่อมา ฉันและเพื่อนๆ ที่ถูกข่มขืนทั้งหมดถูกส่งตัวมารักษาที่โรงพยาบาลเฉพาะทาง หมอตรวจแล้วบอกว่าเราท้องพร้อมกันทั้ง 9 คน อายุครรภ์ประมาณสองเดือน ฝันร้ายครั้งนั้นไม่เพียงทำลายความบริสุทธิ์ แต่ยังทิ้งลูกหลานของพวกมันไว้ในท้องเรา
ฉันนอนมองเพดานห้องพยาบาล น้ำตาไหลเงียบๆ คิดถึงชีวิตที่ถูกทำลายไปในคืนเดียว คิดถึงอนาคตที่มืดมน และคิดถึงคำถามที่ยังไร้คำตอบ… เราจะทำยังไงต่อไปกับชีวิตและลูกในท้องที่ไม่ใช่ลูกของความรัก แต่เป็นลูกของความโหดร้ายครั้งนั้น
