ชายแปลกหน้า

รถเมล์ดึกคืนนั้นที่พาฉันหลง

ฉันยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ริมถนนสายเก่าในอำเภอเล็กๆ ของจังหวัดนครราชสีมา รองเท้าแตะสีน้ำเงินเก่าๆ ที่พื้นยางเริ่มหลุดลุ่ยแตะกับพื้นคอนกรีตที่แตกเป็นรอยปริ กระเป๋าใบโตที่ย่าถักให้มีเสื้อผ้าไม่กี่ชุดกับกับข้าวเหนียวมะม่วงที่แม่ยัดมือมาให้ก่อนฉันเดินออกจากบ้าน ฝนตกปรอยๆ ตั้งแต่เช้ายาวไปจนค่ำ แม่พูดเสียงเศร้า “ไปเกิดลูก ไปหาเงินที่กรุงเทพฯ” แต่ฉันรู้ดีว่าชีวิตฉันอาจจะไม่เหมือนในละคร คนรอรถเมล์มีไม่มาก บางคนถือกระเป๋าเดินทาง บางคนกอดลูกเล็กไว้แน่น ฉันอายุยี่สิบสี่แล้ว ยังหางานทำที่บ้านไม่ได้เลย ชีวิตติดอยู่กับความจนและความเหงา “ผู้หญิงอย่างเราเกิดมาเพื่อให้ผู้ชายดูแล” คำพูดของคุณป้าข้างบ้านยังดังก้องในหู แต่ฉันไม่อยากเป็นแบบนั้น ฉันอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไฟหน้าสีเหลืองของรถเมล์คันใหญ่ค่อยๆ โผล่มาจากโค้งถนน เสียงเครื่องยนต์ดังก้อง กลิ่นน้ำมันเครื่องและฝุ่นคละคลุ้ง ฉันรีบยกกระเป๋าขึ้นรถโดยสารชั้นล่างที่เปิดประตูรออยู่…

สาวเสิร์ฟห้างเก่ากับชายแปลกหน้าที่ทำให้ฉันเงี่ยนจนทนไม่ไหว

เสียงเรียกน้ำเปล่าดังขึ้นจากโต๊ะมุมมืดของร้านอาหารเล็กๆ ในห้างเก่าที่เปิดมานานหลายสิบปี ฉันเป็นพนักงานเสิร์ฟวัย 23 ปี ทำงานที่นี่มาตั้งแต่เรียนจบ มือเล็กๆ ของฉันยกถาดน้ำไปส่งให้เขา ชายคนนั้นผมยาวถึงไหล่ หนวดเคราไม่เรียบร้อย เสื้อยืดสีเข้มรัดรูปกับกางเกงยีนส์ขาดวินเทจ ใบหน้าหล่อเข้มแบบผู้ชายเหนือที่ลงมาหาชีวิตในเมืองใหญ่ เขาจ้องฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาแฝงไปด้วยความหิวกระหายที่ทำให้ฉันขนลุก “น้ำเปล่าขวดใหญ่หน่อยนะน้อง” เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความดุดัน ฉันรีบก้มหน้าเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงความชื้นที่เริ่มซึมระหว่างขา ร้านว่างช่วงบ่าย แสงแดดส่องลอดผ่านช่องแอร์เก่าๆ กลิ่นอาหารทอดปนกลิ่นฝุ่นห้างเก่าเพื่อนร่วมงานอย่างน้องมิว เดินมากระซิบข้างหู “พี่คนนั้นหล่อแบบดิบๆ นะ ดูเป็นพวกนักเดินทางมากกว่า” ฉันแสร้งยิ้มแต่ใจจริงกำลังร้อนรุ่ม…