รถเมล์ดึก

รถเมล์ดึกคืนนั้นที่พาฉันหลง

ฉันยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ริมถนนสายเก่าในอำเภอเล็กๆ ของจังหวัดนครราชสีมา รองเท้าแตะสีน้ำเงินเก่าๆ ที่พื้นยางเริ่มหลุดลุ่ยแตะกับพื้นคอนกรีตที่แตกเป็นรอยปริ กระเป๋าใบโตที่ย่าถักให้มีเสื้อผ้าไม่กี่ชุดกับกับข้าวเหนียวมะม่วงที่แม่ยัดมือมาให้ก่อนฉันเดินออกจากบ้าน ฝนตกปรอยๆ ตั้งแต่เช้ายาวไปจนค่ำ แม่พูดเสียงเศร้า “ไปเกิดลูก ไปหาเงินที่กรุงเทพฯ” แต่ฉันรู้ดีว่าชีวิตฉันอาจจะไม่เหมือนในละคร คนรอรถเมล์มีไม่มาก บางคนถือกระเป๋าเดินทาง บางคนกอดลูกเล็กไว้แน่น ฉันอายุยี่สิบสี่แล้ว ยังหางานทำที่บ้านไม่ได้เลย ชีวิตติดอยู่กับความจนและความเหงา “ผู้หญิงอย่างเราเกิดมาเพื่อให้ผู้ชายดูแล” คำพูดของคุณป้าข้างบ้านยังดังก้องในหู แต่ฉันไม่อยากเป็นแบบนั้น ฉันอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไฟหน้าสีเหลืองของรถเมล์คันใหญ่ค่อยๆ โผล่มาจากโค้งถนน เสียงเครื่องยนต์ดังก้อง กลิ่นน้ำมันเครื่องและฝุ่นคละคลุ้ง ฉันรีบยกกระเป๋าขึ้นรถโดยสารชั้นล่างที่เปิดประตูรออยู่…