ศาลาไม้ร้าง

สาวโรงงานเงี่ยนคืนดึก กับพนักงานร้านกาแฟริมทาง

เสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านดังกังวานในยามดึก ผมกำลังก้มตัวจัดถุงกาแฟและขนมขบเคี้ยวอยู่ใต้เคาน์เตอร์ หลังจากยกกล่องสินค้าทั้งวันจนเมื่อยล้า เมื่อคืนนี้ผมเพิ่งนอนดึกเพราะช่วยขนของจากรถส่งถึงตีสอง พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าร้าน เธอคือพี่น้ำฝน พนักงานโรงงานผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ที่ทำงานกะดึกและแวะซื้อของทุกคืน เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนเปียกชุ่มด้วยเหงื่อจนเนื้อผ้าติดกับผิว ผมมองเห็นไหล่กลมกลึงและเนินอกที่ยกขึ้นลงตามจังหวะหายใจ “พี่แบงค์ คืนนี้มีชานมเย็นมั้ยคะ อยากได้หวานน้อย” เสียงเธอหวานนุ่มแต่แฝงความเหนื่อยล้า ผมลุกขึ้นยืน หยิบแก้วพลาสติกแล้วหันไปตอบ “มีครับ แต่เดี๋ยวต้องชงใหม่ รอแป๊บนึงนะพี่ฝน” เธอพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งบนม้านั่งไม้หน้าร้าน ใช้มือยกคอเสื้อขึ้นพัดเบาๆ ใบหน้าซีดเซียวแต่แก้มแดงก่ำจากความร้อน ผมจ้องมองเธออยู่นานกว่าปกติ บางทีอาจเพราะเสื้อที่เปียกเหงื่อทำให้เห็นหัวนมสีน้ำตาลเข้มที่ตั้งชันอยู่ใต้ผ้า หรืออาจเพราะความเงียบของถนนชานเมืองยามดึกที่ทำให้ทุกอย่างดูชัดเจนเกินไป ผมรู้สึกว่าใจสั่นและควยในกางเกงเริ่มแข็งตัวขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “พี่แบงค์เหนื่อยมากเหรอคะ…