เสียวกลัว

เย็ดสาวขี้เหงาที่สถานีรถไฟยามดึก

ผมไม่เคยคิดฝันเลยว่าคืนหนึ่งที่รถไฟขบวนสุดท้ายจะล่าช้ากว่าสองชั่วโมงที่สถานีเล็กๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดอุดรธานี ผมเดินทางกลับบ้านที่ขอนแก่นหลังจากทำงานก่อสร้างในกรุงเทพฯ มานานเกือบเดือน มือถือย่ามผ้าใบใบเก่าๆ ที่แม่ห่อข้าวเหนียวหมูย่างมาให้ นั่งรออยู่บนม้านั่งปูนชานชาลา รอบๆ มีแต่ชาวบ้านไม่กี่คนที่นั่งหลับตาปีกับพื้นคอนกรีตเย็นๆ ลมหนาวเดือนพฤศจิกายนพัดผ่านทำให้รู้สึกสบายตัว ผมถอดรองเท้าแตะวางไว้ข้างๆ แล้วกดเท้าเปล่าๆ ลงกับพื้นชื้นเพื่อระบายความร้อนจากร่างกายที่อ่อนล้า รถไฟขบวนนี้ชักช้าตลอด แต่คืนนี้มันช้าจนผมเริ่มเพลีย ตอนนั้นประมาณสามทุ่มครึ่ง สถานีแทบว่างเปล่า มีแต่แสงไฟสีเหลืองสลัวจากโคมไฟเก่าๆ “รถไฟขบวนนี้ช้าเหมือนเดิมอีกแล้ว” ผมพึมพำกับตัวเองก่อนจะเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่มุมชานชาลาอีกฟาก ห่างจากผมประมาณห้าเมตร เธอสวมเสื้อแขนยาวสีฟ้าอ่อนกับกางเกงยีนส์รัดรูป ผมยาวสลวยดำขลับสยายลงมาถึงกลางแผ่นหลัง ดูเหมือนเพิ่งสระผมมาใหม่ๆ กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยมากับสายลม…